امواج میدیا با انتشار یادداشتی مدعی شد: در طول سالها، نگاه بحرینیها به تحولات سوریه متغیر بوده و تحت تأثیر ملاحظات سیاسی یا فرقهای قرار گرفته است. برخی به دلیل هراس از نفوذ ترکیه یا ظهور گروه داعش، از دولت سوریه حمایت کردند. در مقابل، عدهای که خود مدافع دموکراسی و آزادی در کشورشان بودند، حامی انقلاب سوریه و خواستههای مردمان این کشور بودند.
اعتراضهای مردمی در بحرین با الهام از قیامهای تونس و مصر که به سرنگونی ساختارهای اقتدارگرا انجامید، در فوریه ۲۰۱۱ آغاز شد. با این حال، این قیام نتوانست به اهداف خود، از جمله انتخابی شدن دولت، برقراری عدالت قضایی و ایجاد پارلمانی دارای اختیارات کامل دست یابد.
ارتشهای عربستان سعودی و امارات متحده عربی در سرکوب این اعتراضات نقشی برجسته داشتند. این اعتراضات تا سال ۲۰۱۴ ادامه یافت، اما پس از آن تداوم تنشها تقریباً بهطور کامل ممنوع شد. در نتیجه این تحولات، هزاران بحرینی از جمله رهبران مخالف، یا به احکام طولانیمدت زندان محکوم شدهاند یا برای فرار از سرکوب شدید، به تبعید رفتهاند.
پس از آغاز اعتراضات در بحرین، تظاهراتی نیز در کشورهای عربی دیگر از جمله لیبی، مراکش، عربستان سعودی و یمن برگزار شد. چند هفته پس از آنکه معترضان در منامه و سایر شهرهای بحرین به خیابانها آمدند، مردم سوریه نیز اعتراضهای خود را کلید زدند؛ اعتراضهایی که منجر به جنگ داخلی شد. با گذشت زمان، سوریه جنگزده به یک بحران جهانی و میدان نبرد قدرتهای منطقهای و بینالمللی تبدیل شد.